LUISTEREN

veer_cu

Vandaag stond ik om zes uur op om te gaan vogelen in de Biesbosch, samen met vriend Bengt die vogels ook leuk vindt.
Wij troffen aan tien doorgewinterde vogelaars plus Ron en Jonathan de gidsen. Mijn ontmaagding op vogelgebied. Bakvis Haukje had alleen nog maar geloerd naar vogels in de tuin, nieuwsgierig omhoog gekeken naar de gevleugelden in het bos of erover gemonteerd bij ‘Vroege Vogels’. Behalve dat het fris was en regende deed het geen pijn en ja; het was leuk!

Plotseling grote stress en rumoer bij de grutto’s en kluten. Een groep ganzen bleef rustig zitten kijken naar de zwerm in paniek, ’t is maar een havik, relax! Daar had de havik een kluut te pakken en vloog ermee door de lucht.
‘Oh jee..’ riep ik en keek de groep rond, omdat we zonder iets te doen naar een misdrijf keken. Maar iedereen vond het fantastisch en ‘De havik moet ook eten’ vergoelijkte Ron droogjes. Toen vond ik het ook fantastisch (even wennen zo’n nieuwe liefde) en volgde verheugd het moordspel in de lucht door de verrekijker.

Als toetje kregen we een ijsvogel op een takje een meter boven het water. We hoorden hem al de hele tijd; of nee dat lieg ik. Ron en zijn doorgewinterden hoorden de ijsvogel al drie uur lang af en aan, Bengt en ik kwamen erachter dat vogelen luisteren is en daarna kijken. Aandachtspuntje voor Haukje en Bengt. Ik heb mijn beginneling nekje gebogen, mijn trots laten varen en Ron meermalen gevraagd het geluid na te doen met vogelnaam erbij.  Alle begin is gênant op zijn tijd.

Ik houd van luisteren. Ik heb net de serie ‘Serial’ geluisterd, geproduceerd door www.thisisamericanlife.org. Spannende radio documentaire van 8 x 45 minuten, razend knap gemaakt door Sara Koenig. Ik was vergroeid aan mijn telefoon met oordopjes en zit nu in een zwart -Serial is beëindigd -gat. Om dat gat te dichten zal ik nu naar vogeltjes luisteren op internet.

Maar de radio documentaire van Koenig inspireerde me ook om opnieuw te luisteren naar iets anders. Ik heb ooit voor de VPRO de radio documentaire ‘De mythe rond de roze zuster’ gemaakt. Even later begon ik aan een radio documentaire over mijn wijlen oma Hans Heringa. Een weduwe met een kindertehuis. Ik interviewde vier kinderen en vier pleegkinderen en kwam met twintig uur materiaal thuis. Ik kreeg destijds geen grip op het verhaal. Te veel aspecten wilde ik van haar belichten en haar kinderen staan dicht bij mij, wat het lastig maakte. Ik besloot het te laten liggen.

Nu een paar jaar later, geïnspireerd door het verteltalent Sarah Koenig wil ik die twintig uur opnieuw beluisteren en kijken wat ik heb en niet heb. Koenig neemt zichzelf zo mooi mee in haar tocht dat je aan haar hand wel wil meegaan. Zonder haar hoeft het voor mij niet, de narigheid in Baltimore waar Koenig over verhaalt. Zo zou het met mijn verhaal ook moeten zijn. Wil je als luisteraar aan mijn hand mee naar de wereld van mijn oma Hans, gelovige, eigenzinnige, soms keiharde en zelfstandige vrouw in de jaren veertig. Het kan alleen als ik daarin iets te melden heb. Ik ga luisteren.